Η Νέα Επίδαυρος είναι χωριό του νομού Αργολίδας. Βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του νομού, κοντά στα σύνορα με τον νομό Κορινθίας. Ανήκει στον δήμο Επιδαύρου και ο πληθυσμός της σύμφωνα με την απογραφή του 2001 είναι 1.127 κάτοικοι

Στις 20 Δεκεμβρίου 1821 στην Πιάδα άρχισε η Α’ Εθνοσυνέλευση των Ελλήνων και ολοκληρώθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1822. Συμμετείχαν 59 αντιπρόσωποι από τις περισσότερες επαναστατημένες περιοχές οι οποίοι ψήφισαν την Σε αυτή τη συνέλευση ορίστηκε το γαλανόλευκο ως χρώμα της σημαίας. Στις 6 Απριλίου 1826 με πρόεδρο τον Πανούτσο Νοταρά ξεκίνησε η Γ’ Εθνοσυνέλευση η οποία όμως διέκοψε τις εργασίες της στις 16 Απριλίου και τις συνέχισε ένα χρόνο μετά στη Τροιζήνα.

Η βασική απασχόληση των κατοίκων είναι η γεωργία, η κτηνοτροφία και η αλιεία. Κατά τη καλοκαιρινή περίοδο αξιοποιούν τις τουριστικές επιχειρήσεις τους όπως ξενοδοχεία, εστιατόρια και μπαράκια.

Ενεργό ρόλο στην ζωή του τόπου παίζει ο πολιτιστικός σύλλογος ο οποίος διοργανώνει εκπαιδευτικές και ψυχαγωγικές εκδρομές. Κάθε χρόνο γίνεται εορτασμός για την Ανάληψη του Σωτήρος , και επιπλέον τιμούν την μνήμη του τοπικού προστάτη του χωριού Οσιομάρτυρα Λεωνίδη με διάφορες εκδηλώσεις.

Στο ύψωμα της Βασσάς βρέθηκε ένας οικισμός (2000-1000 π.Χ.) που διατηρήθηκε και κατά τα μυκηναϊκά χρόνια. Σήμερα η επίσκεψη σε αυτό είναι λίγο δύσκολη. Σημαντικό αξιοθέατο της περιοχής είναι το ”Κάστρο της Νέας Επιδαύρου” στο οποίο κατά τη βυζαντινή περίοδο ενισχύθηκε η τείχισή και το 1205 περιήλθε στη κατοχή των Ενετών. Εντύπωση μας έκανε το γεγονός ότι για να φτάσει κανείς στο Κάστρο περνάει μέσα από αυλές σπιτιών.

ΜΝΗΜΕΙΟ Ά ΕΘΝΟΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ

Στην Νέα Επίδαυρο πραγματοποιήθηκε η Α’ Εθνοσυνέλευση του επαναστατημένου ελληνικού κράτους, στις 20 Δεκεμβρίου του 1821. Η εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου ψήφισε την πρωτοχρονιά του 1822 το πρώτο ελληνικό πολίτευμα και όρισε ως ελληνική σημαία τη γαλανόλευκη. Την περίοδο εκείνη η Νέα Επίδαυρος ονομαζόταν Πιάδα και μετά την απελευθέρωση μετονομάστηκε στο σημερινό της όνομα.

Στις 20 Δεκέμβρη του 1821, στο χωριό Πιάδα άρχισε τις εργασίες της η πρώτη Εθνική Συνέλευση. Εξήντα αντιπρόσωποι κλήθηκαν να αποφασίσουν για το πρώτο πολίτευμα της Ελλάδας, που αναμφιβόλως η σημασία του θα ήταν μεγάλη, αφού θα δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για ενιαία στρατιωτική και πολιτική διοίκηση των επαναστατημένων Ελλήνων, περιορίζοντας, ταυτόχρονα, φιλοδοξίες και αντιθέσεις, κυρίως κοινωνικές, που αντικειμενικά υπήρχαν, είτε εκφράζονταν με τη μορφή των τοπικισμών, είτε με τη μορφή των προσωπικών ανταγωνισμών. Επί της ουσίας, η Εθνική Συνέλευση της Επιδαύρου είχε ως αποστολή της να αποτυπώσει με ακρίβεια το συσχετισμό των κοινωνικών δυνάμεων στο εσωτερικό της Επανάστασης, δίνοντας την ηγεσία σ’ εκείνη την τάξη – ή ταξική συμμαχία – που ήταν ή που μπορούσε στη συγκεκριμένη στιγμή να αποδειχτεί η ισχυρότερη, η πιο συγκροτημένη, η πιο οργανωμένη πολιτικά και ιδεολογικά.
Η Συνέλευση της Επιδαύρου – γράφει ο Τ. Βουρνάς- «δεν ήταν στην ουσία αντιπροσωπευτικό σώμα του μαχόμενου ελληνικού λαού, αλλά κατασκεύασμα του αρχοντολογιού. Στη Ρούμελη και στην Υδρα, οι αντιπρόσωποι διορίστηκαν από τα τοπικά κοτζαμπάσικα διοικητικά όργανα, ενώ στο Μοριά έγιναν διορισμοί από την πελοποννησιακή Γερουσία και διενεργήθηκαν ψευτοεκλογές».
Την Πρωτοχρονιά του 1822, η Εθνοσυνέλευση διακήρυξε την ανεξαρτησία του ελληνικού έθνους, που ήταν η πρώτη επίσημη πράξη της επαναστατημένης Ελλάδας.
«Το ελληνικό Εθνος – έγραφε το σχετικό ντοκουμέντο- το υπό τη φρικώδη οθωμανικήν δυναστείαν, μη δυνάμενον να φέρη τον βαρύτατον απαραδειγμάτιστον ζυγόν της τυραννίας και αποσείσαν αυτόν με μεγάλας θυσίας κηρύττει σήμερον διά των νομίμων παραστατών του εις εθνικήν συνηγμένην συνέλευσιν ενώπιον θεού και ανθρώπων την πολιτικήν αυτού ύπαρξιν και ανεξαρτησίαν».

Ο εκπρόσωπος των Φιλικών Δ. Υψηλάντης πήρε το τιμητικό αξίωμα του προέδρου του Βουλευτικού. Ο εκπρόσωπος των κοτζαμπάσηδων Αλ. Μαυροκορδάτος έγινε πρόεδρος του Εκτελεστικού, δηλαδή της κυβέρνησης
Ακόμη, η Συνέλευση ενέκρινε το προσωρινό πολίτευμα της Ελλάδας, όπου στα 7 τμήματά του, τα 10 κεφάλαιά του και τα 107 άρθρα του, ανάμεσα στα άλλα, κήρυσσε την ανεξιθρησκία και αναγνώριζε ως επικρατούσα θρησκεία την ορθόδοξη ανατολική, εξασφάλιζε την ισότητα των πολιτών απέναντι στο νόμο, καθιέρωνε την ελευθερία του Τύπου με μερικούς μόνο περιορισμούς και αποσαφήνιζε τον τρόπο οργάνωσης της πολιτείας. Συγκεκριμένα, προβλεπόταν να δημιουργηθούν δύο Σώματα: Το βουλευτικό, το οποίο θα αποτελούσαν 70 βουλευτές και το εκτελεστικό, το οποίο θα είχε 5 μέλη. Πρόεδρος του Εκτελεστικού – της κυβέρνησης, δηλαδή – εκλέχτηκε ο Αλ. Μαυροκορδάτος και η προεδρία στο βουλευτικό – που ήταν αξίωμα τιμητικό χωρίς εξουσία – δόθηκε στον Δ. Υψηλάντη.

 

ΑΡΧΑΙΟ ΘΕΑΤΡΟ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ
Το θέατρο της Επιδαύρου βρίσκεται στο ΝΑ άκρο του ιερού που ήταν αφιερωμένο στο θεραπευτή θεό της αρχαιότητας, τον Ασκληπιό, στο Ασκληπιείο Επιδαύρου και  απέχει μόλις 18 χλμ από τη Νέα Επίδαυρο. Είναι χτισμένο στη δυτική πλαγιά του Κυνόρτιου όρους. Βρίσκεται κοντά στο σημερινόΛυγουριό της Αργολίδος και ανήκει στο Δήμο Επιδαύρου.Θεωρείται το τελειότερο αρχαίο ελληνικό θέατρο από άποψη ακουστικής και αισθητικής.

Το αρχαίο θέατρο κατασκευάστηκε από τον αρχιτέκτονα Πολύκλειτο τον Νεότερο όπως αναφέρει ο Παυσανίας[1]. Ο Παυσανίας[2] εξαίρει το θέατρο για τη συμμετρία και την ομορφιά του. Με μέγιστη χωρητικότητα 13.000 – 14.000 θεατών το θέατρο. Φιλοξενούσε τους μουσικούς, ωδικούς και δραματικούς αγώνες που συμπεριλαμβάνονταν στη λατρεία του Ασκληπιού. Επίσης, χρησιμοποιήθηκε και ως μέσο θεραπείας των ασθενών, καθώς υπήρχε η πεποίθηση πως η παρακολούθηση δραματικών παραστάσεων είχε ευεργετικά αποτελέσματα για την ψυχική και σωματική υγεία των ασθενών.
Το μνημείο αποτελεί πόλο έλξης μεγάλου αριθμού Ελλήνων και ξένων επισκεπτών και χρησιμοποιείται για την παρουσίαση παραστάσεων αρχαίου δράματος[7]. Η πρώτη παράσταση στο θέατρο της Επιδαύρου ήταν η τραγωδία Ηλέκτρα του Σοφοκλήπου ανέβηκε το 1938, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ροντήρη, με πρωταγωνίστριες την Κατίνα Παξινού και την Ελένη Παπαδάκη[8].
Οι παραστάσεις σταμάτησαν στην συνέχεια λόγω του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Οι θεατρικές παραστάσεις, στο πλαίσιο του οργανωμένου φεστιβάλ, ξεκίνησαν το 1954 και από τον επόμενο χρόνο (1955) καθιερώθηκαν ως ετήσιος θεσμός παρουσίασης του αρχαίου δράματος. Το Φεστιβάλ Επιδαύρου συνεχίζεται μέχρι και σήμερα και διεξάγεται κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.
Το θέατρο έχει σποραδικά χρησιμοποιηθεί και για να φιλοξενήσει σημαντικές μουσικές εκδηλώσεις. Στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Επιδαύρου έχουν εμφανιστεί στην Επίδαυρο ορισμένοι από τους μεγαλύτερους Έλληνες και ξένους ηθοποιούς, αλλά και η διάσημη Ελληνίδα σοπράνο Μαρία Κάλλας.

ΜΙΚΡΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ
Το Μικρό Θέατρο της Επιδαύρου βρίσκεται στην Αργολίδα σε απόσταση περίπου 7 χλμ από τη Νέα Επίδαυρο. Η είσοδος στο Μικρό Θέατρο της Επιδαύρου γίνεται μέσω της Παλιάς Επιδαύρου: είτε από τη νότια πλευρά της παραλία της, είτε από την πλευρά του Iσθμού της Κορίνθου.

Στην Ακρόπολη της αρχαίας πόλης της Επιδαύρου και στην Ν.Δ. πλαγιά της, ιδρύθηκε σε παλαιότερη του Ασκληπιείου περίοδο, το μικρό θέατρο, για τις δημόσιες ανάγκες έκφρασης της εποχής,
κυρίως όμως για τα δρώμενα της Διονυσιακής λατρείας, γι’ αυτό και ήταν αφιερωμένο στον θεό Διόνυσο. Από τις αφιερωματικές επιγραφές, προκύπτει ότι η κατασκευή του θεάτρου, πραγματοποιήθηκε τον 4ο π.Χ. αι., από χορηγίες εξεχόντων αρχόντων και επίλεκτων προσώπων της τοπικής κοινωνίας, εκείνης της εποχής. Χαρακτηριστικό του θεάτρου είναι οι επιγραφές, που αποτελούν ένα πραγματικό – ζωντανό μουσείο. Για τον λόγο αυτό αποκαλείται και “λαλούν θέατρο”. Μετά από 23 αιώνες σιωπής, το 1971 άρχισε η ανασκαφή του.
Κάθε Ιούλιο, εδώ στο μικρό θέατρο, πραγματοποιούνται σημαντικές μουσικές εκδηλώσεις από το Υπουργείο Ανάπτυξης, το οποίο τις εντάσσει στο πρόγραμμα των θερινών πολιτιστικών δραστηριοτήτων του Ε.Ο.Τ., που με την σειρά του, από το 1998 έχει αναθέσει την οργάνωση παραγωγής & εκτέλεσης των προγραμμάτων του “Μουσικού Ιουλίου”, στον οργανισμό Μεγάρου Μουσικής Αθηνών.

ΒΥΘΙΣΜΕΝΗ ΠΟΛΗ ΕΠΙΔΑΥΡΟΥ
Βρίσκεται απέναντι από το Αρχαίο λιμάνι που ήταν δίπλα στην Σπηλια και κάτω από την Ακρόπολη, που ήταν επάνω στο Νησί. Σε ελάχιστο βάθος βρίσκεται η βυθισμένη πολιτεία. Πρόκειται για ένα αξιοθαύμαστο θέαμα που όλοι θα ήθελαν να δουν. Η πρόσβαση είναι πολύ εύκολη είτε με βάρκα είτε κολυμπώντας. Αξίζει μια βουτιά με μάσκα για να θαυμάσετε ό, τι απέμεινε από τότε..

ΑΓΙΟΣ ΛΕΩΝΙΔΗΣ

Μεταξύ της πόλης της Νέας Επιδαύρου και του Αγίου Μάρτυρος Λεωνίδη και της συνοδείας Αυτού, αποτελούμενης από επτά γυναίκες, υπάρχει ιερός και άγιος δεσμός. Πότε άρχισε αυτή η αγία σχέση δεν γνωρίζουμε ακριβώς. Όμως, κάποια στοιχεία που υπάρχουν μαρτυρούν την ιερή αυτή σχέση.

Το 1833 ο τότε εφημέριος της κοινότητας ιερεύς Νικόλαος Νάτσουλης, έκτισε ναό προς τιμήν και δόξα του Αγίου Λεωνίδη.
Ο Άγιος Λεωνίδης αποκαλείται, στο απολυτίκιο του «Μέγας πρόμαχος Επιδαύρου».
Το 1916 μετά από συνεχή όνειρα, ευσεβείς κάτοικοι της Επιδαύρου, καλούντο να «εύρουν  κρυμμένον θησαυρόν» κάτω από τα θεμέλια των ερειπίων του ιερού ναού της Υπεραγίας Θεοτόκου. Όταν, επί τέλους έσκαψαν στο σημείο που είχε υποδειχτεί, κατ΄ αρχήν βρήκαν ιερή εικόνα της Παναγίας και κατόπιν σε βάθος 70 εκατοστών, αποκαλύφτηκαν  επτά σκελετοί που όπως αποδείχτηκε ανήκαν σε γυναίκες. Συγχρόνως, παρουσιάστηκε και πέτρινη πλάκα η οποία αφού μετακινήθηκε αποκάλυψε ανδρικό σκελετό ο οποίος μαρτυρούσε ότι ο άνθρωπος αυτός είχε υποστεί στραγγαλισμό ενώ ευωδία αναδυόταν εκ του τάφου.

Το Μαρτύριο του Αγίου και των επτά συνοδών του

Ο Άγιος Λεωνίδης και η συνοδεία του αποτελούμενη από επτά γυναίκες, συνελήφθησαν το Μέγα Σάββατον του έτους 250 μ.Χ.  και οδηγήθηκαν στην Κόρινθο, ενώπιον του ηγεμόνα Ανθυπάτου Βενούστου, ο οποίος  τους ζήτησε να αρνηθούν την πίστη τους και να γλυτώσουν την ζωή τους. Ο Άγιος και οι περί Αυτόν γυναίκες ασάλευτοι στην αγάπη τους για τον Θεό και τον Χριστιανισμό, δεν δέχτηκαν να αλλαξοπιστήσουν. Καταδικάστηκαν σε θάνατο. Τον Άγιο Λεωνίδη τον κρέμασαν και τον « ξέσκισαν». Μετά, το άγιο σκήνωμά του μαζί με τις επτά γυναίκες οδηγήθηκε  στην θάλασσα. Καθ΄οδόν οι γυναίκες έψαλλαν και δόξαζαν τον Θεό. «Έν μίλιον έδραμον, Κύριε, στράτευμα με εδίωξε, Κύριε, και ούκ ηρνησάμην σε, Κύριε, σώσον μου το πνεύμα». Με πλοιάριο διάνυσαν περίπου τέσσερα μίλια μακριά από τις ακτές. Εκεί αφού τις έδεσαν με πέτρες, τις έριξαν στο βυθό, μία ημέρα πρίν από το Άγιον Πάσχα. χριστιανοί της Επιδαύρου, που παρακολουθούσαν από απόσταση τις δραματικές στιγμές του Αγίου και των επτά Αγίων γυναικών, περισυνέλλεξαν τα νεκρά σώματα και τα ενταφίασαν.

Μια διευκρίνιση
Μέχρι πρότινος πολλοί πίστευαν ότι ο Άγιος Λεωνίδης ήταν επίσκοπος Αθηνών. Μετά από σοβαρές έρευνες του Σεβασμιώτατου Μητροπολίτη Αργολίδας κυρού Χρυσοστόμου Β΄ αποδείχτηκε  ότι ο Άγιος Λεωνίδης της Επιδαύρου δεν υπήρξε ποτέ επίσκοπος. Υπάρχουν δύο Άγιοι με το ίδιο όνομα. Ο  Άγιος Λεωνίδης, επίσκοπος Αθηνών και ο απλός Μάρτυρας Λεωνίδης και οι περί αυτόν επτά γυναίκες, ο οποίος καταγόταν από την περιοχή της τροιζήνας. Εκεί, στην Ν. Επίδαυρο, φυλάσσονται ευλαβικά τα ιερά λείψανα τους, σύμβολα αγώνα και θυσίας στο όνομα του Θεού και της Χριστιανοσύνης. Η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη τους στις 16 Απριλίου.

ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΚΑΣΤΡΟ
Το κάστρο της Νέας Επιδαύρου είναι μεσαιωνικός οικισμός που εξελίχθηκε σε σύγχρονο, σε ύψωμα με φυσική οχύρωση, πάνω από ένα βάραθρο και σχετικά κοντά στη θάλασσα.

Το κάστρο της Νέας Επιδαύρου σαν οικισμός υπήρχε ήδη από τους Βυζαντινούς χρόνους. Το 1205 πέρασε στη δικαιοδοσία των Ενετών οι οποίοι ενίσχυσαν την οχύρωσή του.

Ο οικισμός συνέχισε να κατοικείται μέχρι σήμερα, αλλά μόνο ελάχιστα υπολείμματα σώζονται από τα τείχη της ενετικής οχύρωσης, στο επάνω μέρος στην ακρόπολη του οικισμού.
Δομικά, Αρχιτεκτονικά, Οχυρωματικά Στοιχεία
Περιμετρικά υπάρχουν υπολείμματα των τειχών που είναι ορατά από το χωριό. Στην κορυφή, μέσα στο κάστρο, υπάρχουν ελάχιστα ερείπια και μια εκκλησία που είναι το μοναδικό κτίσμα.
Στο κάστρο οδηγεί στενό δρομάκι που αρχίζει από τον κεντρικό δρόμο του χωριού (υπάρχει πινακίδα).
Το δρομάκι έχει πλακοστρωθεί σχετικά πρόσφατα και η ανάβαση είναι εύκολη και σύντομη.

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΝΟΥΝΤΟΣ
Στον εθνικό δρόμο που ενώνει την Κόρινθο με την Επίδαυρο, βρίσκεται τοποθετημένο από τα βάθη των αιώνων ένα σημαντικό μοναστήρι, με μεγάλη ιστορία και πολλούς πνευματικούς θησαυρούς, γνωστό με το όνομα «Παναγία της Αγνάντας»

Το παλιό του όνομα ήταν Μονή της Αγνούντος και με το όνομα αυτό αναφέρεται στα έγγραφα που έχουν σωθεί. Το όνομα της δεν είναι γνωστό από πού προκύπτει. Κάποιοι το θεωρούν παράγωγο από τη λέξη αγνός και κάποιοι από το ρήμα αγναντεύω, επειδή η τοποθεσία της είναι περίβλεπτη και μπορεί κανείς να αγναντέψει όλη τη γύρω περιοχή.
Η ίδρυσή του ανάγεται στον 11ο  μ.Χ. αιώνα. Στην δυτική του μετόπη υπάρχει ανάγλυφη κεφαλή λέοντος. Η μορφή του είναι μεγαλόπρεπη, παρότι είναι έρημο και γκρεμισμένο σε αρκετές πλευρές. Όλο το συγκρότημα είναι τετράγωνο και περικλείεται από ψηλό πέτρινο τείχος. Στη δυτική του πλευρά σώζονται ημιερειπωμένοι οι δύο προστατευτικοί του πύργοι, εκ των οποίων ο ένας διατηρείται σε καλή κατάσταση. Στο κέντρο της δυτικής πλευράς βρίσκεται  η κεντρική είσοδος και ακριβώς απέναντι είναι το Καθολικό, που αποτελεί και το σημαντικότερο μνημείο της. Για να φτάσεις ως εκεί, περνάς πρώτα μια θολωτή πέτρινη στοά και βγαίνεις στο αίθριο. Αίθριο λεγόταν το εσωτερικό προαύλιο, που περιβάλλει το Καθολικό. Γύρω γύρω υπάρχουν συνεχόμενα διώροφα οικήματα, με ξύλινα υπόστεγα, σχεδόν κατεστραμμένα από την υγρασία και το χρόνο.
Το αρχιτεκτονικό του σχέδιο είναι μονόκλιτη βασιλική μετά τρούλου ύψους 17 μέτρων. Όλη τους η τεχνοτροπία είναι Βυζαντινή. Η τοιχοποιία του ναού είναι πέτρινη, αλλά καλοδουλεμένη και πολύ στερεή, γι’ αυτό και έχει αντέξει αρκετούς σεισμούς. Η στέγη υψώνεται σε σχήμα οκτάγωνο με τέσσερα στενά παράθυρα. Ο τρούλος είναι στηριγμένος σε τετράπλευρο τοίχο, που υψώνεται από το κέντρο του ναού και σκεπάζεται με ημισφαιρική στέγη με παμπάλαια κεραμίδια, ενώ στην κορυφή του υψώνεται πέτρινος υπέροχος σκαλιστός σταυρός. Οι τοίχοι είναι καλυμμένοι ολόκληροι με καταπληκτικές αγιογραφίες, ενώ το τέμπλο είναι 300 χρόνων.
Ο ναός είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου και γιορτάζεται με ιδιαίτερη μεγαλοπρέπεια στις 15 Αυγούστου, με εκατοντάδες πιστούς από όλη την Ελλάδα.

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ
Η Μονή Ταξιαρχών βρίσκεται εκατό μόλις μέτρα αριστερά της παλαιάς Εθνικής Οδού που οδηγεί από το Λυγουριό στην Κόρινθο

Η Μονή αυτή είναι χτισμένη κάτω από τον επιβλητικό όγκο του όρους Αραχναίο, που είναι το φυσικό σύνορο μεταξύ Αργολίδας και Κορινθίας. Πολύ κοντά στο οδόστρωμα ένα καλλιτεχνικό κυκλικό προσκυνητάρι, με κεραμοσκεπή, ειδοποιεί τον περαστικό για την ύπαρξη της Μονής Ταξιαρχών.
Η Μονή κτίσθηκε περίπου στα μέσα του 15ου  αιώνα από κλιμάκιο μοναχών που κατέβηκαν από την ορεινή Μονή Καλαμίου. Από το ναό και τα αρχικά κτίρια της Μονής δεν φαίνεται να σώζεται σήμερα, παρά μόνο μέρος εκείνων, που στηρίχτηκαν με την πρώτη ανακαίνιση της Μονής το 1593.Φαίνεται ότι τα αρχικά κτίρια ήταν από ευτελή υλικά που δεν άντεξαν στο χρόνο και τις καιρικές συνθήκες, αφού δεν γίνεται λόγος για σεισμό ή άλλη καταστρεπτική ενέργεια. Ισόβιος ηγούμενος, ορίστηκε από το Πατριαρχείο, ο Ιερομόναχος Δαμασκηνός,  χάρις τον ζήλο, την εργατικότητα και την οικονομική δυνατότητα του οποίου ανακαινίστηκε η Μονή.
Η γυναικεία αδελφότητα έλαβε την σκυτάλη και συνέχισε τον ιστορικό βίο της Μονής από το φθινόπωρο του 1945 με γενικό διαχειριστή τον ιερομόναχο Θεόκλητο Σαμιώτη. Τον Νοέμβρη του 1949 ανέλαβε την ηγουμενεία  η Χριστονύμφη Παναγιωτοπούλου έως το Μάιο του 2006 που απεβίωσε.
Το παλαιό καθολικό της Μονής Ταξιαρχών κατεδαφίστηκε, το έτος 1945 και στη θέση του κτίσθηκε ο σημερινός ναός με τη φροντίδα της γυναικείας αδελφότητας της Μονής. Ο νέος ναός, μικρών διαστάσεων, είναι ρυθμού βυζαντινού, σταυροειδής με τρούλο. Αργότερα για εξοικονόμηση χώρου, προστέθηκε στο αρχικό κτίσμα ένας στενός επιμήκης πρόναος, που απομακρύνει το οικοδόμημα ακόμη περισσότερο από τα βυζαντινά πρότυπα. Πάντως ο σημερινός ναός των Ταξιαρχών είναι πολύ ωραία διακοσμημένος και προσφέρεται για τις καθημερινές προσευχές των μοναχών και τη στέγαση των επισκεπτών. Απέναντι  από τον ναό, στη δυτική πλευρά, ήταν παλαιότερα  η κύρια είσοδος της Μονής, η οποία σήμερα έχει μετατεθεί στο νοτιοανατολικό  άκρο του τετράπλευρου κτιρίου της Μονής. Αξιόλογο εξωμοναστηριακό κτίσμα είναι το νεκροταφείο της Μονής. Είναι και αυτό μικρών διαστάσεων  και τιμάται στο όνομα του Αγίου Γεωργίου.
Η Μονή δέχεται όλα αυτά τα χρόνια το ατελείωτο ρεύμα των προσκυνητών. Φιλοξενεί συνέδρια και σεμινάρια, εκδρομείς, προσκυνητές, μέλη επιστημονικών και θρησκευτικών συλλόγων και συνεχίζει να είναι πόλος έλξης και σημείο αναφοράς με ηγουμένη την Μακαρία Μαστρογιάννη.

Ο επισκέπτης μπορεί να φτάσει στη Νέα Επίδαυρο οδικώς (απέχει 130 χλμ από Αθήνα) περνώντας από το όμορφο δάσος του Σοφικού, ενώ απέχει μόλις 40 χλμ από το Ναύπλιο. Επιπλέον εκτελούνται συχνά δρομολόγια ΚΤΕΛ από Αθήνα και Ναύπλιο.